VOORBEELDEN 2018-04-17T20:18:25+00:00

Annie van Wieringen-Postma

Haar vader heette Piet, maar was Dik Trom. In gedrag. Toen hij een ondeugende jongen was in Wilnis. Hij was groot, zo lelijk dat hij weer mooi was en voor niks en niemand bang. Toen hij en zijn vrienden trek hadden en er op dat tijdstip een bruiloft was, liet hij, haar vader, zich in de sloot plonsen, gilde moord en brand, kwamen alle bruiloftsgasten naar buiten, dook expres een paar keer onder water in de sloot, terwijl zijn vrienden snel de bruilofts-pannenkoeken buit maakten. Annie was dol op hem. Hij zat op de gym toen hij haar vader werd en thuis speelden ze acrobaatje. Ze kon een handstand doen op zijn grote sterke handen. In de lucht. Ook niet bang. Nooit.
Lees verder

Lucas van Vries

Als kleine Luuc het bruggetje voor het huis overliep, even naar rechts, dan bij de rooie hoek naar links en dan weer rechts, nog geen vijf minuten lopen en hij was bij zijn schatkamer. De vuilnisbelt. Zijn zes broers en één zus en hun ouders waren arm. Heel arm. De enige keren dat hij een goeie maaltijd had, was als iemand uit de klas een maaltijd kreeg van de Steun en die leerling de maaltijd niet bliefde. Dan mocht hij het opeten. Vader was een onhandige boomkweker, het was crisis en wel brood op de plank, maar nauwelijks beleg of groente, een dobbelsteentje vlees op zondag, een sinaasappel met Kerst en verder alleen aardappelen. Elke week kregen de kinderen een ei. Eentje. Voor allemaal. Op brood. Het eenzame eitje was zo zacht gekookt dat moeder het over acht boterhammen kon smeren.
Lees verder

Arnoud Post

Ik houd van feestjes.

Mijn biologische vader leerde mij die te organiseren. In een woonkamer. Neem een grote salontafel. Zet daar alles op. Cola, 7-up, vooral veel taart, nootjes en chips. Wijn. Snel en hoppelakee. Laat de gasten zichzelf bedienen, het staat immers voor hun neus, en ga verder uitsluitend lekker kletsen. Je hoeft immers niets anders meer te doen.

Mijn schoonvader leerde mij om van bijna alles een klein feestje te maken.
Lees verder